บทที่ 132

เฮนรี

เชนแสยะยิ้ม ก่อนจะอุ้มฉันขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้ววางให้ยืนบนพื้น จากนั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องนอนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แขนของฉันยังถูกมัดแน่นไพล่หลังอยู่ ฉันจึงรีบตามเขาไป หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว

เขาหยุดข้างเตียงแล้วหันมาหาฉัน

“นอนลง” เขาสั่ง

ฉันทำตามทันทีโดยไม่ลังเล ทิ้งตัวลง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ